Waarom is dat soms zo moeilijk? Waar zijn we bang voor?

Want angst moet wel de reden zijn waarom leven in liefde soms zo moeilijk lijkt. Waar angst heerst, heeft liefde weinig plaats. Angst beperkt. Je gedachten, je gevoel, je wereld(beeld), je ziel.

Als ik bang ben voel ik me klein. Te klein om de wereld volledig aan te kunnen. Terwijl de wereld in mijn hand past als ik mij geliefd voel en zelf liefheb. Liefde voor wie IK BEN, de mensen in mijn leven en daarbuiten, liefde voor het leven zelf.

Dan past de wereld in mijn hand, kan ik er naar kijken met verbazing en verwondering.

Ik zie dan zó duidelijk de connectie tussen mijzelf en die wereld, tussen alle ‘dingen’ en mensen onderling. De redenen achter toeval, het licht om de hoek van het donker.

Niet dat de paden dan zijn uitgestippeld of alle gebeurtenissen vastliggen. Nee. Ik zie de verbondenheid van alles met alles. Waardoor er zó veel paden zijn om in te slaan en gebeurtenissen te ‘laten gebeuren’. Oneindig veel mogelijkheden. Voor mij, voor iedereen.

Is dat het wat mij bang maakt? Dat het leven groter is dan ik dacht? Dat mijn mogelijkheden verder reiken dan ik durf te dromen? Dat iedereen alles kan zijn wat hij of zij wil? Dat de wereld in onze hand past?

Misschien is dat inderdaad waar we bang voor zijn, voor ons eigen potentieel. Dat we groter zijn dan het leven zelf. Dat wij Liefde zíjn en angst eigenlijk niet bestaat…

©Mariëlle Diemel

Deel je gedachten hier

****************************************************************************************************

Ik geloof dat wij als zielen kunnen kiezen welk mens we zullen worden. Waar we worden geboren en uit wie. Wie onze broers en /of zussen zullen zijn. En wat we willen leren tijdens het mens-zijn.

Naast de lessen die wij kiezen te leren is er een taak die wij allemaal gekozen hebben, ‘liefhebben’.

‘Heb je naaste lief zoals jezelf.’

En dáár ligt de werkelijke uitdaging.

Bij jezelf.

©Mariëlle Diemel