En dan heb ik het niet over ontevredenheid over je uiterlijk. Ik heb het over echte, werkelijke angst.
Ik ontmoet veel mensen die bang zijn om in de spiegel te kijken. Bang om wat ze zullen zien. Bang om zichzelf, letterlijk in de ogen te kijken.
Het eigen gezicht wat voor je ogen verandert in vorm, kleur… en uiterlijk. Schijnbaar andere mensen die ineens in jouw gezicht verschijnen. Dat soort dingen. Freaky stuff.

Er zijn veel mensen die dit meemaken en denken dat ze de enige zijn. Je moest eens weten hoeveel mensen ik hierover hoor in mijn praktijk!
Zelf heb ik dit als kind, puber en begin twintiger ook heel veel meegemaakt. Er zijn jaren geweest dat ik mezelf niet aan durfde te kijken uit angst voor wat ik zou zien.
Totdat ik wist wat het was. En het begreep. Als je eenmaal weet waar je mee te maken hebt dan is het lang zo eng niet meer. Eerder fascinerend if anything.

Wat is het dan?
Je ogen worden de spiegels van je ziel genoemd, en dat is precies wat het is!
Door in je eigen ogen te kijken, en dat doe je nu eenmaal in een spiegel, zie je niet alleen de persoon die je bent maar je ziet je ziel en met een beetje mazzel (of pech, net hoe je het bekijkt) alle zielsdelen in jou. En geloof me, dat zijn er nogal wat.
De meesten van ons lopen al een tijdje op aarde rond. Echt niet slechts een paar levens, nee, dat gaat veel verder dan wij kunnen vermoeden.
Alles wat we ooit zijn geweest en ooit zullen zijn, kunnen we terugzien in onszelf. In onze ogen. In dit opzicht werken de ogen als een soort ‘poorten’ naar andere dimensies, naar alle dimensies waar we ooit deel van uit hebben gemaakt en wat, in onze tijdsbeleving. nog vóór ons ligt.

Tijd bestaat niet, net zomin als ruimte. Als gevoelig persoon, en dus open voor de grotere waarheid dan degene die aan de oppervlakte ligt, kun je dus alle delen waaruit jouw ziel bestaat in je eigen ogen terugzien.
Niet alle delen zijn leuk om naar te kijken, we zijn niet altijd lieverdjes geweest. Maar als je deze delen ziet voor wat ze zijn, slechts een deel van jouw ziel, dan is de lading er af. Dan is het niet eng meer. Dan weet je dat je nog steeds naar jezelf kijkt, alleen een groter zelf dan wie we meestal denken te zijn.

Ik kom hierop omdat ik vanmiddag wederom iemand tegenover me had zitten die schoorvoetend vertelde dat ze ‘dingen in de spiegel ziet’. Tel daarbij op dat deze dame nog midden in de pubertijd zit en bijna niemand heeft om over dit soort dingen te praten. Je kunt je voorstellen welke angst ik in haar ogen zag.
Een angst die langzaam verdween naarmate ze begreep wat ze nu eigenlijk zag. Begrip doet zoveel. Weten wat je ziet/hoort/voelt en ervaart als HSP doet al zoveel. Nog moet je zien te dealen met alle dingen die bij hooggevoeligheid komen kijken maar door te snáppen wat er gebeurt heeft de angst direct een minder grote greep en dat is zoveel waard.

Als je dit soort ervaringen kent, of van gelijke soort, asjeblieft; praat erover. Je bent echt niet de enige. Herkenning en begrip doen wonderen voor je ziel. Delen=helen.

©Mariëlle Diemel